ελληνική καθαρόαιμη μιζέρια

«Αρκεί να χτίσεις τη σκιά ενός ανθρώπου για να πεθάνει»

Ισμαήλ Κανταρέ

Ζω σε μια πόλη, όπου οι πολυκατοικίες, σε ορισμένα σημεία, είναι τόσο κοντά η μία με την άλλη, που με μεγάλο ζόρι μπορείς να αναπνεύσεις. Τα χρώματα παρόμοια, μουντά, άχαρα. Σκουριασμένα κάγκελα και ξεφλουδισμένοι φιστικί τοίχοι.

Όταν γύρω στα δέκα μου δε φοβόμουν πια μη χάσω το δρόμο από το σχολείο πίσω στο σπίτι, άρχισα να περιπλανιέμαι, στη γειτονιά μου, στις γύρω γειτονιές. Στα δέκα μου χρόνια ήρθα αντιμέτωπος, φάτσα φόρα, με την νεοελληνική αστική μιζέρια. Αδικαιολόγητα ψηλές πολυκατοικίες, όλες χτισμένες περίπου την ίδια εποχή, με μια αμυδρή ψευδαίσθηση πράσινου, εδώ κι εκεί. Οι ρίζες των δέντρων πρόχειρα μπηγμένες κάτω από τα πεζοδρόμια.

Κάθε μέρα δοκίμαζα να πάω και σε άλλη γειτονιά, κι έπειτα σε μια παραδιπλανή, μέχρι τις πιο μακρινές από το σπίτι μου. Στα παιδικά μου μάτια, παντού το ίδιο θέαμα. Ψηλές πολυκατοικίες με ασύμμετρα μπαλκόνια και ταράτσες πλημμυρισμένες από κεραίες.

Μετά από λίγα χρόνια, οι δικοί μου μόχθησαν να βγάλουν χρήματα να φύγουμε από αυτές τις παλιογειτονιές και πράγματι μετακομίσαμε σε μια γειτονιά, πιο ανατολικά, με καλύτερα σχολεία και πιο καινούργιες πολυκατοικίες. Έτσι κάνανε πολλοί. Τώρα στις παιδικές μου γειτονιές ήρθανε νεαρά ζευγάρια μεταναστών. Κάνουν κι αυτοί παιδιά που θα περιπλανιούνται στην μιζέρια των στριμωγμένων πολυκατοικιών και θα έχουν όνειρα να μετακομίσουν στο μέλλον ανατολικότερα.

Η μιζέρια όμως αυτή, εισπνεόμενη απ’ τα μάτια, δε ξεθωριάζει εύκολα κι αν δεν την πολεμήσεις από μικρός βουλιάζεις μέσα της για πάντα.

Τι κρίμα, ολόκληρες φρέσκιες γενιές, να μεγαλώνουμε με ένα κομμάτι ουρανό, όσο μας διατίθεται από τις χαραμάδες των πολυκατοικιών μας.