Χρυσά στεφάνια σε σκοτεινές σπηλιές

«Εκτός αν είν’ ο οργασμός

Νόμος του παρελθόντος,

Μηχανισμός του ανεπανάληπτου»

Κική Δημουλά

Χωρίς να τα φοράει κανείς

Δεκάδες, να λάμπουν μέσα στην αχρηστία τους,

Μέσα στις προθήκες αντικατοπτρίζουν πολλαπλώς την μεταλλική αξία τους.

Δεν ξέρω τι πρέπει να θυμίζουν.

Έχουν πάνω μικρά λουλούδια, λεπτά φιδίσια στελέχη,

Φύλλα πολλά, απ’ αυτά που δεν πέφτουνε στο χώμα.

Για τα κεφάλια των νεκρών - αφόρετα

Και στα μάτια μου σκιά ανούσια λαμπερή.

Δεν ξέρω τι πρέπει να σημαίνουν.

Δεν είναι για κανέναν – κρυμμένες μίζες θεϊκές- καλό να μην τα δει ποτέ κανείς,

μην τάχα καταλάβουμε κι ότι μετά το θάνατο

Το αθάνατο εξαγοράζεται.

Η ξιπασιά τόσων αιώνων με κολλάει στον τοίχο.