αποκόπτοντας αφόρητες συναναστροφές

Άνθρωπε σύ που βολοδέρνεις

μόνος – ολόμονος – τι γυροφέρνεις

μέσ’ τον απέραντο ωκεανό;

πως δε φοβάσαι μη ναυαγήσεις;

Νίκος Εγγονόπουλος

Θέλω να μιλήσω για ξεκαθαρίσματα.

Αν μου δινόταν η ευκαιρία για μία μόνο ευχή, θα ήθελα να ξαναρχίσω τη ζωή μου απ’ την αρχή. Όπως ακριβώς μου δόθηκε, μόνο να λείπουν τα δικά μου λάθη. Και τα λάθη μου τα μεγαλύτερα είναι που πλήγωσα τους γύρω μου. Όποιοι κι αν ήταν αυτοί. Άτομα που μισούσα κι άνθρωποι που λάτρευα.

Θέλω να μιλήσω για ξεκαθαρίσματα. Για επιλογές ανθρώπων από ανθρώπους. Πως επιλέγουμε με ποιούς θα συνυπάρξουμε. Έχουμε το δικαίωμα, τη δυνατότητα, τη δύναμη να συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας μόνο με τους ανθρώπους που πραγματικά θέλουμε και όλοι οι άλλοι να περνάνε γύρω μας απαρατήρητοι;

Θα ήταν ωραία να μονάσουμε μέσα στις πόλεις μας με τους μοναχούς που είχαμε επιλέξει εμείς; Με κάθε παράπτωμά τους να τους βγάζουμε από τη ζωή μας, έτσι απλά, να τους αποδιώχνουμε από τα κοινοβιακά μοναστήρια της ζωής μας; Έτσι απλά, επειδή δοκιμάστηκαν και απέτυχαν; Επειδή τους δώσαμε μια ευκαιρία και την πέταξαν στις λάσπες, δεν έγιναν αυτό που περιμέναμε, επειδή οικτρά μας απογοήτευσαν;

Όλος αυτός ο συρφετός που συγχρωτίζεται στα όμορφα καφέ, στα μπουζουξίδικα, στα γήπεδα, που μεταφέρουν τέλος πάντων τα σαρκία τους ομάδι, είναι μαζί από επιλογή ή από ανάγκη; Το να ψάχνεις να βρεις κάποιον, οποιονδήποτε, να «σε βγάλει έξω», να σε «κυκλοφορήσει» δεν είναι λίγο σχήμα πρωθύστερο; Δε θα πρέπει να προηγείται η φιλία, η επαφή κάποιου τύπου τουλάχιστον, και μετά να γεννιέται η ανάγκη κοινοποίησης της επαφής; Δε θα πρέπει να έρχεται κάποιος σε κοινωνία με κάποιον άλλο για την ανάγκη της ίδια της κοινωνίας αφεαυτού; Ή έχουμε διαφθαρεί προσωπικά τόσο πολύ, ώστε η ανάγκη να «δειχτούμε», να αποδείξουμε την αξία μας στους γύρω μας, μας έχει γίνει βραχνάς αγαπημένος, υποχρεώνοντάς μας να συναναστρεφόμαστε με άτομα που δε θέλουμε; Είναι ένα είδος μαζικής κοινωνικής σχιζοφρένειας. (Το βλέπω πιο ανάγλυφα –όχι και πιο έντονα όμως – σε γυναίκες. Η ανάγκη τους για ένα ταίρι, ερωτικό, φιλικό, συντροφικό, τους έχει εντυπωθεί στο μυαλό πριν γεννηθεί ξεκάθαρα η ίδια η επιθυμία. Συχνά ακούω γυναίκες να κάνουν όνειρα για τον ιδανικό γάμο τους χωρίς να έχουν βρει καν τον σύντροφο. Σαν να μην έχει αξία ο ίδιος ο γάμος αλλά η τελετή).

Και στα ξεκαθαρίσματα τώρα. Έρχεται η ώρα να κοιτάξεις του ανθρώπους που έχεις γύρω σου, κατάματα, και δε σε ικανοποιεί κανείς. Σε έχουν απογοητεύσει όλοι, τους έχεις απογοητεύσει κι εσύ. Τι κάνεις, τους πετάς; Τους λες, ε, συγγνώμη φίλε, καλά περνούσαμε τόσο καιρό, αλλά κάνοντας τον απολογισμό της ζωής μου, δε σε θέλω πια μέσα σε αυτή γιατί έχουμε πια άλλες προτεραιότητες και στόχους και προτιμήσεις. Πλέον.

Και αν βέβαια θα κάνεις ξεκαθάρισμα, όχι μισοδουλειές. Θα πρέπει να αποκόψεις πολλούς. Να μείνεις μόνος. Ψάχνοντας ξανά απ’ την αρχή. Για ανθρώπους. Που σου μοιάζουνε.

Μα πριν το ξεκαθάρισμα, να εξομολογηθείς - σε όλους. Ίσως να μοιάζει μετά σα να αρχίζεις τη ζωή σου και πάλι. Χωρίς υποχρεώσεις. Μόνο με δικαιώματα.

Και τώρα ας ξαναρχίσουμε.

Απ’ όλους σας συγγνώμη.