φωτεινοί ελπιδοφόροι αγαπημένοι

Και οι παίδες εξακολουθούν την μέρα και τη νύκτα, (όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, μεσ’ στις ψυχές σας σκύβοντας θα τους ακούστε) οι τίμιοι παίδες εξακολουθούν να ψάλλουν.

Ανδρέας Εμπειρίκος

Το «άιντε» το λένε όλοι οι βαλκάνιοι. Το λέω κι εγώ καθημερινά, δέρνοντας τον απείθαρχο εαυτό μου. Δεν ξέρω ώρες ώρες τι με κάνει να συνεχίζω. Λίγο οι υποσχέσεις που έχω δώσει, λίγο οι ελπίδες μου για το ανείπωτο θησαυρό του μέλλοντός μου – αυτόν που μού ‘χω τάξει, μα ποτέ δεν έχω δει.

Άιντε λίγο ακόμα. Άιντε μην τα παρατάς. Άιντε αγάπα περισσότερο. Η δύναμη προκύπτει απ’ την προσπάθεια. Όσο πιο πολύ γυμνάζεις τους στόχους σου, τόσο πιο καλογραμμωμένοι φαντάζουν, τόσο πιο ικανοί να σε σηκώσουν ψηλότερα.

Ψηλότερα, άιντε και πιο πάνω κι αμολάω την καλούμπα της φαντασίας μου μέχρι εκεί που φτάνει η διάνοιά μου. Και ξαφνικά ο αέρας των ελπίδων μου κοπάζει κι ο ονειρικός μου χαρταετός τσακίζεται με ορμή στα χαμηλά. Και τότε πάλι απ’ την αρχή: άιντε λίγο ακόμα, άιντε μην τα παρατάς.

Το μόνο μου σημείο αναφοράς, απάνεμο, αυτοί που αγαπώ. Ένας φάρος που το λεπτό φυτίλι του πρέπει ν’ ανάβω καθημερινά και αδιαλείπτως.

Αυτοί που μ’ αγαπούν, γι’ αυτούς τα κάνω όλα. Κι όταν το βλέμμα μου κομπιάζει, αυτοί με παίρνουν απ’ το χέρι και με περνούν απέναντι – εκεί που ήθελα να φτάσω. Γιατί πάντα υπάρχουν άνθρωποι που συλλέγουν προσεκτικά τα «σ’ αγαπώ», τα καρφιτσώνουν σαν πεταλούδες σε μεγάλα φυτολόγια ή κοιμούνται μ’ αυτά κάτω απ’ το μαξιλάρι τους.

Η ελπίδα μου στα μάτια τους, αυτή είναι η συντομότερη οδός για τα όνειρά μου.

Γι΄ αυτό και μέσα στο ζόρι πάντα ψέλνω κάτω από τα χείλη μου:

Άιντε,

αγάπα λίγο περισσότερο.