αραβικό μίνι μάρκετ

Ένα μυαλό στην άκρα του κόσμου που βυθίζεται στην ηλιθιότητα, γιομώνει τα μελίγγια μας σκοτάδι.

Νίκος Καζαντζάκης

Τι ζωή να κάνει άραγε; Είναι καλύτερα εδώ από την πατρίδα του; Νιώθει άραγε μόνος του; Να αναπολεί τις μέρες που έπαιζε μικρός; Είχε χρόνο για παιχνίδι; Μήπως τον είχαν μπάσει στη δουλειά από παιδί;

Γύρω στα σαράντα τον έκανα. Ήταν περήφανος για την πραμάτεια που είχε στοιβάζει στα είκοσι τετραγωνικά του μαγαζιού του. «Το Σουδάν δεν είναι και πολύ μακριά – μόλις τρεις ώρες με το αεροπλάνο» δήλωσε φωναχτά, χαμογελώντας. «Και η αφρικανική κουζίνα είναι πολύ δυναμωτική και κανείς δεν είναι χοντρός, να περάσετε να σας δείξω πως μαγειρεύουμε». Μας κέρασε χυμό μάνγκο. Φεύγοντας με φώναξε από μακριά – είχα ξεχάσει την τσάντα μου στο μαγαζί του. Του έσφιξα το χέρι με εκτίμηση.

Φιλότιμο. Τέτοιο που είχα καιρό να δω.

Ντρέπομαι για όλες τις κατά καιρούς εμφανιζόμενες προκαταλήψεις μου. Η ηλιθιότητά μου με κάνει πολλές φορές να ξεχνώ ότι βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Θέλω να μάθω για τους καινούργιους μου συμπολίτες, για τα όνειρά τους, για τα πάθη τους, τις ιστορίες τους. Φτου κι απ΄ την αρχή. Χωρίς το διαστρεβλωτικό φίλτρο της εκ των προτέρων γνώσης.