εφήμερα συμφέροντα ηλιθίων

Πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος.

Προς Κορινθίους Α΄

Δεν είναι όλα αυτά που κάνω προς το συμφέρον μου. Αυτό είναι σίγουρο.

Εξουσιάζομαι απείθαρχος ακόμα κι από πράγματα που κατά βάθος δε μου αρέσουν. Είναι η ανθρώπινή μου ιδιότητα δικαιολογία για να φέρομαι ηλιθίως; Από την άλλη, όταν κρίνει κανείς τον εαυτό του, πόσο αυστηρά είναι το πολύ αυστηρά;

Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που πριν κοιμηθεί το βράδυ μονολογεί: έκανα ότι ήταν δυνατό, έκανα ότι μπορούσα, ότι περνούσε από το χέρι μου; Πραγματικά υπάρχει κάποιος ουσιαστικά ικανοποιημένος με τη μετριότητά του; Είναι ποτέ δυνατή μια γνήσια προσωπική ολοκλήρωση;

Δηλαδή: έστω ότι έχεις κορέσει τις σωματικές σου ανάγκες και έχεις υλοποιήσει τους εφήμερους/επιφανειακούς/επίγειους στόχους που είχες θέσει εξαρχής, δεν έρχεσαι εντέλει αντιμέτωπος με το σκληρό καθρέφτη της μάταιάς σου ύπαρξης; Και όταν δε λες πια «να ‘χα ένα αυτοκίνητο/παλάτι/στρατό», τι λες για να βαδίσεις μπροστά; Παίρνει μπρος τότε το ένστικτο της κοινωνικής ύπαρξης και αυτομάτως κάνεις παιδιά/πολιτική/δωρεές για να χρυσώσεις το βρωμερό σαρκίο σου σαν αντίδωρο στην αιωνιότητα; Ίσως όμως έτσι να φας όλη σου τη ζωή μέσα στην κενότητα.

Σε όλους αυτούς που εύχονται να κερδίσουν το λόττο, εύχομαι να πάψουν να εξουσιάζονται από το μίζερο εαυτό τους.

Τι κι αν οι περισσότεροι αδιάβαστοι σχεδόν θα πάνε τη *Δευτέρα*;

Όλο και κάποιοι θα έχουν φροντίσει να λύσουν τις πνευματικές τους ασκήσεις ήδη από την Παρασκευή.